DE LEGENDARISCHE MINI .....

Gepubliceerd op 28 mei 2021 om 13:25

Legendarisch gezien hebben Engelse auto’s en niet al te beste naam. Van de ooit florerende Britse autoindustrie is tegenwoordig nog maar bar weinig over. Begin jaren ’80 verdwenen een voor een de ooit trotse merken. Jaguar werd verkocht aan het Amerikaanse Ford. Het trieste verhaal van Rover en MG is ook wel bij iedereen bekend.

Hoe heeft dat allemaal kunnen gebeuren? Waren Engelse auto’s echt zo slecht?

Frans (zie ook het geesteskind) heeft zich die vragen ook gesteld en een mooi stuk geschreven waarin hij deze reputatie beweringen weerlegt.

 

Hoezo!? Die Engelse bouwden slechte en auto’s?

Als ik met mensen over mijn hobby, oude Engelse auto's praat krijg ik geregeld opmerkingen als, o ja, die lekten al olie in de folder! Of, Ja Ja, Britse ellende! En zo komen er nog wel enkele.

Maar mijn ervaring met de Engelse auto's is best wel positief.

Ik zal jullie eens een van de vele voorbeelden geven voor mijn positieve instelling:

Mijn zoon studeerde in de jaren 90 van de vorige eeuw Autotechniek op de ATS in Apeldoorn.

Hij zat daar op kamers maar kwam ieder weekend naar Limburg om thuis de kamer voorraad aan te vullen en zijn kleding weer eens fris te laten wassen.

Op een zaterdagavond tijdens het bijpraten na het avondeten vroeg hij: Pap, wat zou je ervan vinden als ik me een auto zou aanschaffen? Een auto! Vroeg ik verbaast, je hebt toch een O.V. Jaarkaart, en als je in het weekend thuis bent mag je toch gewoon onze auto gebruiken!

Ja, maar met een oude auto heb ik wat te knutselen als ik in het weekend thuis ben! Ik weet namelijk iets leuks te staan. Een MINI! Antwoordde hij met overtuiging.

Even wist ik niet wat ik hierop moest antwoorden, maar dacht meteen aan de tijd toen ik zelf 17-18 jaar oud was en er voor mij ook niets leukers was dan sleutelen aan mijn eerste eigen auto.

Mijn vrouw vond het idee niet zo goed, maar ik trok toch partij voor mijn zoon en maakte haar duidelijk dat dit gezien zijn auto technische opleiding zeker leerzaam was. Een argument dat ook mijn zoon alleen maar kon beamen.

Dus maakten we een afspraak om de auto eens te gaan bekijken

De Mini die mijn zoon bedoelde was al behoorlijk bejaard en door de laatste van een onbekend aantal eigenaren, jaren als tweede auto gebruikt, maar nu stond hij vanwege APK afkeur door ernstige roestschade, al een jaartje of zo bij de verkoper op diens inrit verder weg te roesten.

Hij was zwart van kleur en zag er op het eerste gezicht in de regen nog redelijk uit. Na het openen van de deuren en het optillen van de vloermatten werd echter duidelijk dat het niet lang meer duurde of je moest tijdens het rijden meelopen! Het subframe achter zag er al niet veel beter uit, het voorste subframe was door het olie lekken van de motor er iets beter aan toe. Het motortje liep lekker rond, knetterde alleen behoorlijk door een totaal verrotte uitlaat.

De remmen zaten vastgeroest en in de kofferbak kon je onder het matje de klinkers van de inrit zien liggen.

Het onderhandelen over de prijs met de verkoper was moeilijk, mede omdat mijn zoon mijn negatieve punten die ik tegenover de verkoper aanhaalde, om de prijs te drukken, steeds klein praatte met het argument, ik kan hem thuis toch lekker opknappen, dat lukt best wel!

Na wat heen en weer handelen kwam de deal toch rond, en voor 225 gulden kon mijn zoon zich eigenaar van een echte Engelse auto noemen!

En zo werd de nieuwe aanwinst op een aanhanger meteen naar huis gehaald.

De rest van dat weekeinde hebben mijn zoon en ik onze garage alleen nog maar verlaten als mijn vrouw de koffie of het eten klaar had. Toen mijn zoon die zondagavond weer naar zijn kamer in Apeldoorn vertrok, was hij er eigenlijk niet meer zo zeker van dat het met zijn Mini wel zo goed zou aflopen. We hadden de auto reeds behoorlijk gestript. Het complete interieur was verwijderd, de kofferbakvloer was nog slechter dan eerder gedacht en ook de binnenvloer was bijna in zijn geheel verdwenen. Het achter subframe was net een gatenkaas. De resten van dit alles zijn na afloop bij elkaar geveegd en vulde drie emmers met roest.

We spraken af dat het een low budget project moest blijven en we als het even kon de meeste dingen zelf zouden maken of repareren. De daaropvolgende weken ben ik iedere avond mijn garage in gedoken om er tot in de kleine uurtjes met stukken plaatstaal, een goede plaatschaar en het CO2 lasapparaat, stuk voor stuk de slechte delen te vervangen door nieuw materiaal.

Mijn zoon kon ieder weekeind niet snel genoeg naar huis komen, om aan zijn Mini te sleutelen en deze weer zo snel mogelijk APK goedgekeurd de weg op te krijgen. Als afsluiting kreeg het zwarte autootje nog een wit dak en op de motorkap en kofferdeksel twee witte strepen, ook moesten er nog een paar mooie schijnwerpers voor de gril en een uitlaat, merk eigenbouw (een dikke pijp in het midden onder de achterbumper). Het geluid was zo donker dat het meer leek op een naderend onweer dan een naderende Mini.

Toen alles weer klaar was ging de Mini met nieuwe apk mee naar Apeldoorn, hier kon mijn zoon zijn kamer genoten eens de goede wegligging van zijn nieuwe aanwinst demonstreren!

Enkele maanden later kwam hij naar huis met een volgens hem prima plan, van een vriend had hij voor een klein prijsje een inlaat spruitstuk met dubbele carburateurs en een spaghetti uitlaat spruitstuk van een Mini Cooper gekocht, ik ga hem opvoeren! Vertelde hij vol enthousiasme.

Ik maakte hem duidelijk dat je het motortje van de Mini, (die waarschijnlijk al twee keer zijn klokje rond was) kon vergelijken met een bejaard paard, als je zo'n arm dier met een zweep opjaagt, is de kans groot dat het dan snel is afgelopen!

Maar hij liet zich niet van zijn voornemen afbrengen.

Na het vrijdagavond eten vloog hij in zijn overal en verdween tot in de kleine uurtjes in onze garage

Toen ik enkele uren later eens nieuwsgierig naar de voortgang van de operatie ging kijken schrok ik toch wel even, de Mini stond er opgebokt zonder motorkap en grille en zoonlief was bezig met het demonteren van het hele bovenstuk van de motor.

Toen ik vroeg waarom de hele cilinderkop er af moest, kreeg ik als uitleg dat een dubbele carburateur niet voldoende is voor een snellere auto, er moesten ook grotere kleppen in en de cilinderkop moest worden afgevlakt dit alles had hij samen met zijn klasgenoten in Apeldoorn haarfijn uitgedokterd. Pap, kun jij de komende week grotere kleppen, een koppakking en nog wat andere spullen bezorgen? En laat dan ook van de cilinderkop 1,5 mm laat afslijpen svp.

1,5mm!! vroeg ik verschrikt, weet je dat wel zeker? Ja, ja bevestigde hij, we hebben alles precies berekend.

De volgende dag bracht ik de cilinderkop naar een revisiebedrijf voor het uitboren van de klepgaten voor de grotere kleppen en het afslijpen van de cilinderkop. En? Hoeveel moet er vanaf, vroeg de man van het revisiebedrijf? 1,5 mm! Was mijn antwoord. 1,5mm?? vroeg de man verschrikt! Weet je dat wel zeker, er af is er af en ik kan er niets meer op slijpen!

Ik| geef deze maat alleen maar door, mijn zoon heeft dit zo berekend! Was mijn antwoord, de man haalde zijn schouders op en mompelde, O.K. 1,5mm.

De daaropvolgende vrijdag werd het erg laat in onze garage, het was drie uur in de nacht toen de motor van de Mini weer tot leven kwam, na het warmlopen en afstellen vroeg mijn zoon of ik even mee wilde rijden voor de eerste proefrit?

Rij jij maar even zelf, zij ik, dan ruim ik intussen het gereedschap alvast wat op.

Ik hoorde meteen bij het wegrijden dat de Mini een rap geluidje had gekregen! Na een kwartier reed de Mini weer bulderend de inrit op, mijn zoon stopte de motor en stapte uit. En!! vroeg ik nieuwsgierig, hoe rijdt hij?

Hij remt niet meer! Was zijn antwoord, hij remt niet meer? Vroeg ik verbaast, maar hoe loopt het autootje?

Nou, was zijn antwoord, de naald van de snelheidsmeter gaat over de maximale 120 km aanduiding heen en dan verder over de benzine meter (die zit in het onderste gedeelte van de snelheidsmeter) tot aan de nul aanslag.

Nu is me ook duidelijk waarom hij niet goed remt! Was mijn antwoord, die kleine trommeltjes hebben al moeite met een topsnelheid van 120 km per uur, maar een snelheid van 145 of 150km per uur kunnen ze echt niet aan!

Enkele weken later zijn de remmen aangepast, de voorkant kreeg schijfjes van de sloop en een andere hoofdremcilinder en de achterkant kreeg bredere trommels van dezelfde sloopauto, dit was een Mini Innocenti deze had een Cooper motor, die als reservemotor er dus ook maar meteen uit gesloopt is.

De daaropvolgende maanden werd de kleine Engelsman in verband met de diverse stageplaatsen van mijn zoon door het hele land, zeer intensief gebruikt. Kwam hij in het weekend naar huis, dan was het enkel een olieverversing met filter en het smeren van de talrijke smeernippels maar verder sloeg de bejaarde Mini, ondanks de harde aanpak zich dapper.

Op een dag kwam mijn zoon met de mededeling dat hij met de Mini via de MINI CLUB had ingeschreven voor een race dag op het circuit van Zandvoort tijdens het British race festival! En pap, wil jij niet met me meegaan voor de technische ondersteuning? Daar voelde ik wel wat voor, ik maakte hem wel duidelijk, dat je er van uit moet gaan, dat na afloop van dat dagje Zandvoort de Mini oftewel totaal löss gereden of dat de motor opgeblazen is, dan kan het verder alleen nog maar meevallen! Want een dag op het circuit zonder race ervaring, dan kun je maar beter met het ergste rekening houden!

Ik zou meerijden met de service wagen van de zaak met in de achterbak het nodige gereedschap, reserveonderdelen, een extra set wielen en een trekstang om te slepen als het echt mis gaat.

Het daaropvolgende weekeinde is er nog een rolkooi in elkaar geknutseld bovendien een race stoeltje met een vierpunts gordel gemonteerd, verder werden er nog wat kleinigheden aangepast.

En toen was het zo ver, vroeg in de ochtend zijn we met twee auto's gestart richting Zandvoort.

Op het circuit aangekomen kregen we een plaats aangewezen tussen de vele echte oude racewagens.

De campingstoeltjes werden uitgepakt, samen met de loopkrik een stapel banden en de gereedschapswagen.

Als eerste moest mijn zoon met de Mini naar de technische keuring, ik liep ondertussen naar enkele oude Aston Martin's die iets verderop met veel lawaai warmgedraaid werden, plotseling klopte mijn zoon op mijn schouder en riep paniekerig boven het motor geweld uit, ze hebben de Mini afgekeurd!

Vlug liepen we naar de keuringsplaats, de keurmeester vertelde dat de pluspool van de accu niet voldoende was geïsoleerd, maar met wat kunst en vliegwerk werd het euvel snel verholpen en kreeg hij toch de laatste nog ontbrekende stempel op het papier dat op de zijruit van zijn auto werd geplakt.

Ook de aspirant rijders kregen nog een laatste instructie over het rijden op het circuit

En een goede raad gaf de instructeur hen nog mee:

We rijden zo hard als we kunnen! En niet zo hard als het kan!

Toen hij na de eerste kennismaking met het circuit, terug op zijn plaats reed, uit zijn auto klom en zijn helm lospeuterde, vroeg ik hem, hoe is het gegaan? Onvoorstelbaar! Was zijn antwoord, als ik de toerenteller niet had, zou ik met dat oorverdovende lawaai van al die startende auto’s tijdens de start niet weten wanneer ik moet schakelen! En ook het aan alle kanten ingehaald worden zelfs in de bochten is echt wel even wennen! Later op de middag begon het wat te regenen en voor de volgende start hebben toen de brede banden voor smallere regen bandjes verwisseld, ook werd de ruitenwisser op de bijrijders plaats verwijderd waardoor de andere ruitenwisser wat sneller heen en weer ging.

 

Er werden die dag leuke foto's gemaakt, een foto met de Mini op het rechte stuk bij de starttribune hoe hij in een regengordijn met volgas een JAGUAR E voorbijtrekt (alleen op de foto natuurlijk!!!in werkelijkheid werd de Mini oerhard ingehaald door de snelle Jaguar!) maar de foto geeft een ander beeld, een andere foto genomen bij de Tarzan bocht, scheurt de Mini met een opgetrokken achter wieltje als een plassend hondje door de bocht, geweldig!

 

 

 

Toen we laat in de avond onze auto's thuis op onze oprit stopzette, zei ik tegen mijn zoon:

Is dit niet geweldig, een dag scheuren op het circuit, en dan nog rijdend terug naar huis, met een bejaarde Mini voor een paar honderd gulden!!

Later is hij door mijn zoon nog voor vele vakantie tochten door zuid Europa ingezet en steeds tot volle tevredenheid.

DUS.,NEGATIEF OVER  ENGELSE  AUTO’S? NEE DAT BEN IK MET ZULKE ERVARINGEN ZEKER NIET !

P.S.…en de Mini?     Nu... meer dan twintig jaar later?             Hij is er nog steeds en super fit!!                                                                                                                 

                                                                                                                                   Frans Feijts.

 


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.